روزي عارفي از خداوند پرسيد:چرا انسان ميميرد؟چرا او را افريدي؟؟و اصلا

 

چرا در زمين قرارش دادي؟؟چرا نزد خودت نماند؟؟؟



و خداوند گفت:



من انسان را افريدم و عاشق او شدم!!او را در زمين قرار دادم تا ببينم چه

كسي معناي عشق را مي داند؟و ببينم چه كسي در امتحان عشق به من

پيروز است؟او درين خواب كوتاه غوطه ور است!و من تحمل دوري معشوقم

 را ندارم!


و او بايد به سوي عاشق خود بازگردد!



و ناگهان اشك هاي خدا جاري شد! عارف پرسيد خداوندا چه شده است؟


خدا با اشك پاسخ داد:من معشوقه ام را دوست دارم و هرچه كه او بخواهد

 برايش مهيا ميكنم!!انهايي كه بيشتر دوست دارم بيشتر امتحان ميكنم......و

 مشكلات ان ها را به مو مي رسانم ولي پاره نمي كنم!براي انكه انان

هميشه بنده ي من باشند!!


و اشك ميريزم به خاطر كساني كه از من روي گردان مي شوند!!



و نام اشك هاي من باران است!



هنگامي كه اشك ميريزم دلشكسته از يكي از بندگانم دور ميشوم!چون او

به شيطان پيوسته است!


ساليان سال است كه باران مي بارد و ساليان سال است كه خدا مي

گريد!!


و هر بار كه باران مي بارد او دلش از يكي از بندگانش ميشكند!و خدا عجب

 دل شكسته اي است!



 

نوشته شده توسط مریم در بیست و ششم فروردین 1387 ساعت موضوع | لینک ثابت