درويشي قصه زير را تعريف مي‌کرد:

يکي بود يکي نبود
مردي بود که زندگي‌اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود.

وقتي مُرد همه مي‌گفتند به بهشت رفته است، آدم مهرباني مثل او حتما ً به بهشت مي‌رود.
در آن زمان بهشت هنوز به مرحله‌ي کيفيت فراگير نرسيده بود و استقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد.
فرشته نگهباني که بايد او را راه مي‌داد، نگاه سريعي به فهرست نام‌ها انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد. در جهنم هيچ کس از آدم دعوت‌نامه يا کارت شناسايي نمي‌خواهد هر کس به آنجا برسد مي‌تواند وارد شود.
مَرد وارد شد و آنجا ماند.
چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت:
« اين کار شما، تروريسم خالص است!»
نگهبان که نمي‌دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد: چه شده؟
شيطان که از خشم قرمز شده بود گفت:
« آن مَرد را به جهنم فرستاده‌ايد و آمده و کار و زندگي ما را به هم زده. از وقتي که رسيده نشسته و به حرف‌هاي ديگران گوش مي‌دهد و به درد و دلشان مي‌رسد. حالا همه دارند در جهنم با هم گفت و گو مي‌کنند، يکديگر را در آغوش مي‌کشند و مي‌بوسند.
جهنم جاي اين کارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد!»
وقتي قصه به پايان رسيد درويش گفت:
«با چنان عشقي زندگي کن که حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادي، خود شيطان تو را به بهشت بازگرداند!»

برگرفته از طنز فارسی